Some people come together to go apart

Siblings, parents, friends, colleagues and maybe one day, even my own child will walk his own path.

I grew up in a big joint family. I couldn’t really distinguish between my cousins and my own brother – we all were siblings in every way. We shared 18-20 years of life under one roof, endless laughter, mischief, and little moments. Now, we hardly meet or talk regularly. The bond hasn’t weakened – but there’s still a quiet feeling of disconnect.

Friends I once spoke to daily, with whom I shared every secret and every piece of gossip, are still a click away. Yet, conversations have been replaced by the occasional meme or reel. The heart-to-heart talks have faded, but the memories remain.

Over time, I’ve realized that people come into our lives with a purpose. For the time they are here, they enrich us with moments, lessons, and love. Then they continue their journey, just as we do. Some memories blur at the edges, while others remain crystal clear.

Watching my son grow fills me with endless pride and joy, yet somewhere deep inside lives a quiet fear — that one day he will step into his own world, chasing dreams and building a life of his own. I know that’s how life is meant to be, and I will cheer for him every step of the way. But no matter where he goes or how far life takes him, my love for him will always remain.

I hold on to the hope – or perhaps the quiet knowing – that the way I treasure all these relationships, they too remember me. Because connections don’t have to be constant to be strong. The bond may live in silence, but it’s still there… always.

2022 Retrospective

 *Here is my 2022 retrospective* …long post alert 😜

2022  -  It was one of the best year I have ever had. 

2years back when swine flu hit me, it affected my health badly, it took almost 2years to recover. 2022 was best in-terms of physical as well as mental health (specifically mentioning that because as m approaching towards 40 , I  am observing lot of emotional strikes, we gals need to be extra careful about these as it is not visible to outer world only individual can feel same)

Careers : One year break from job helped  me to improve my health and live stress free life,it has other side too- I also understood value of money, how society looked at me when I was jobless. I appreciated that my close ones were there to support me financially and emotionally, I have regained the trust in relationships. Have understood that when you have free time you can do a lot which is certainly not possible when we are working like donkeys🫣

I am glad to know that I still have that caliber to get job on my own terms. Grateful to couple of friends who encouraged and helped me to regain my confidence. 

Family time: After graduation I left my home back in 2006 and I don’t remember having peaceful time with my parents. During my break I got a chance to spend time with my parents and maternal family. Went on couple of trips with my parents. It was only aai- baba and myself . Aai baba was proud of me for handling all travelling arrangements single handedly. That shine in their eyes and feeling proud about their daughter have given me extra strength. 

Neel is growing super fast,Nishi and myself we are busy in our over demanding jobs.Good that he has started becoming independent and self-sufficient. He managed well in his studies,I am always proud being his mother❤️

Irrespective of busy life m glad that my friends are still in my touch. They are like a my vitamin supplements to give me the boost to keep going 🤗

Well that was all about what went well and what didn’t went well is back to working life is giving hard time again 🙃Work life balance seems not my cup of tea, I need to be regular with daily exercise and need to find me-time. Considering aging parents should not miss a chance to spend time with them. 

Really looking forward to 2023 ,I wish it will bring all good for all of us❤️🤗

भावनाओं को समझो

सकाळी कामाच्या गडबडीत दूध उतू गेल. ओट्यावर पसरलेला अथांग दूधसागर बघून मला रडू, स्वतःचीच चिड, काम वाढले म्हणून वैताग आला होता. 

माझा रडका आवाज ऐकून माझ पिल्लू पळत आले.

नील: मम्मा  don't be sad, दूध उतू जाणे *शुभ्र* असते.

मी: काय?

नील : sorry sorry... दूध उतू जाणे *शुध्द* असते. 

मी : 🤦‍♀️🤦‍♀️   तूला *शुभ* म्हणायच का??

नील: yeees शुभ आहे  हे आणि आपल्या कडे खूप दूध आहे.  Why to be sad??

दूध वाया जायचे दुःख नाही पण गॅस, ओटा स्वच्छ करायच त्रास आणि मनस्ताप जास्त होतो. 

दुःखी आईच्या सांत्वनाचा त्याचा प्रयत्न मात्र सुखद होता🤗

मेरी माँ

~मेरी माँ~

वाढदिवसाचे अभिष्टचिंतन #2020

मला का माहित नाही पण आज पारगाव मधली (१९९२) आई आठवते. तरुण,उत्साही. मी मोठी होत गेले आणि आई कधी म्हातारी होत गेली ते कळलच नही. आज आईचा  ६०वा वाढदिवसाच्या आहे. आतीकष्ट आणि नाजुक तब्येत यामुळे वयाच्या खुप आधिच तुला वार्धक्य आलय खर. आता नवीन सुरु होणारे उत्तरायण तू स्वतः साठी जग आसेही म्हणू शकत नाही कारण त्याची तुला सवयच नाही. पण तब्यतेची कळजी घेत,आमच्या चिंता कमी करुन ,ज्यास्त देव देव न करता नातवंडांन बरोबर मज्जेत घालव. 

तुला काही द्यायची माझी योग्यता नाही अणि तुला कश्याचा  मोह पण नाही. म्हणून मीच मागते खुप हट्टाने ठरवलेली आपली ट्रिप झालीच नही पण भविष्यात कधी योग आलाच तर तू नाही म्हणायचे नाही. मला तुझ्या बरोबर फिरायच आहे.

लवकर भेटू. 

बाप माणुस

"बाप माणुस"

पितृ दिनाचे अवचित साधून.....

"तू ठोक, मी आहे निस्तरायला" बाबांनच्या "मी आहे" ह्या आश्वासक डायलॉग मूळे कार चालवायचा मी पुनश:

हरी ओंम करु शकले आहे. 

आई माझ्यासाठी सर्वस्व पण बाबांना मात्र कायम गृहित धरलेल.एकदा मी बोलूनपण गेले होते की, तूम्ही पैसे कमावले पण आई खुप झटली आहे आमच्यासाठी. चुकल होत माझ तेंव्हा. आमच्यासाठी येवढ्या लांब राहून घर चालवणार्या बाबां चा त्याग मी विसरले होते. 

मी घरीयेणार म्हंटल की घडाळ्याच्या काट्याला न बघता रात्री अपरात्री घायला पोचवायला तूम्ही कायंम हजर. 

आज मी जी आहे ते तुमच्या मूळे. तुमच्या सहज वागण्यातून तूम्ही आमच्यावर किती छान संस्कार केले आहेत.

आपला हात कायम देणाराच असला पाहिजे। 

काम करायचे तर ते १००% देवून करायचे।

मातृप्रेम, भावा बहिणीन वरचे निरपेक्ष प्रेम। 

चांगले अक्षर, चित्रकला, हे सगळे गुण तुमच्याच कडून तर मिळाले आहेत. 

"तुझा नंबर येणार नाही, तर मग कुणाचा येणार?" तुमचा हा विश्वास मला सगळ्या परीक्षांमध्ये खुप पुढे घेऊन गेला.

तुमच्या जिवावर मी खुप माज केलाय आणि मज्जेत जगलेय.

 एका मुलाची आई झाले तरी, तुमच्या मोबाइल वरचा  'राणू बाळ' म्हणून आसणारा माझा नंबर मला सुखावून जातो. इंग्रांजीत "I love you, baba" अस म्हंटल तर, ते तुम्हाला   डायजेस्ट होणार नाही  पण तूम्ही माझे बाबा आसल्यचा मला खुप अभिमान आहे. काहीही करुन मातृ-पितृ ऋणातून मोकळे होणे शक्य नाही,खर तर त्या ऋणात राहण्यतच मोठा आनंद आणि सुखं आहे.

~स्नेहल

लोटांगण : एक अनुभूती

आगदी कळतय तेंव्हापासुन ताला सुरात,डोळे बंद करुन आरती म्हणतेय... आरती म्हणायची आणि शेवटी प्रार्थना

              घालीन लोटांगण, वंदीनचरण।

              डोळ्यांनीपाहीनरुपतुझें।

 हे म्हणताना स्वत: भोवती गिरकी घ्यायची. हे सगळ यंत्रावत घडत, घडत आलय आणि घडेल. पण "घालीन लोटांगण" म्हणजे प्रदक्षिणाच असे मला  वाटायचे. लोटांगणाचा खरा अर्थ कधी समजून घेण्याची वेळ आलीच नाही.  अकरा वर्षापूर्वी जेंव्हा लग्न झाल,तेंव्हा कळाले की सासरी (कुडाळ, सातारा) लग्नानंतर ग्राम देवाला नावर्यामुुलाच्या आईने म्हंणजे वरमाई ने किंवा घरच्या स्त्रीने लोटांगण घेण्याची प्रथा आहे.

देवाला नवस बोलून दंडवत घालणारे मी बघितले होते आगदी कैलास पर्वताला पण साष्टांग नमस्कार घालायचे उठायचे परत साष्टांग नमस्कार आशी प्रदक्षिणा पुर्ण करणारी भक्तमंडळी कमी नाहीत. पण लोटांगण म्हणजे पुर्ण जामिनीवर झोपून स्वतःभोवती लोळण घेत देवाची प्रदक्षिणा पुर्ण करणे. आमच्या लग्नात चुलत सासुबाईंनी घेतलेल लोटांगण म्हंणजे माझा पहिलाच अनुभव होता. नवी नवरी आसताना शोभा काकूंनी घेतलेले लोटांगण बघून, आपल्यासाठी कुणी असे कष्ट घेत आहेत, हे बघुन मनात एक कृतज्ञता, आदर होता. जेंव्हा केंव्हा देव आपल्याला संधी देईल तेंव्हा आपण पण लोटांगण  घेऊ हे माझ पक्क होत. 

मागच्या महिन्यात संकेत म्हणजे माझ्या चुलत दीराचे लग्न झाल. आणि वैशाली काकूंनी मला विचारल की तू लोटांगण घेशील का? नाही म्हणायचा काही प्रश्नच नव्हता पण आपल्याला जमेल का? ही शंका होती. शोभा काकूंनी घेतलेल लोटांगण धुसरसे आठवत होत. जेव्हा मी लोटांगण घेणार आहे, हे माझ्या माहेरी कळाले  तेंव्हा सगळेच खुप काळजीत होते. करोनाची पार्श्वभूमी, गावाकडची थंडी अणि माझी नाजुक तब्येतीमूळे  सगळे खुप काळजी करत होते पण माझा निर्णय पक्का आहे हे बघून मग सगळ्यांनी मला सपोर्ट करायला सुरुवात केली. 

दादा घरी प्रक्टिस कर म्हणाला आणि मी अतीउत्साह दाखवत घरातच लोळण घेतले... घरच्या smooth floor  वर जरी मस्त लोळण घेतले तरी कोपर,ढोपर अणि गुढगे कमालीचे दुखावले. लक्ष्यात आल की प्रकरण येवढेपण सोप्पे नही. 

मग सुरु झाल्या सगळ्यांच्या कळजीमय  सुचना , 

आई म्हणाली  तू जाड साडी नेस म्हणजे तुला काही टोचणार नाही 

बाबा म्हणाले तू kneecap अणि elbow protector  घाल.

पप्पांनी (सासरे) मंदिरात सतरंज्या घालायची तयारी दाखवली.

निशीने जोडीने लोटांगण घेऊया आसे सुचवाल, म्हणजे जर काही त्रास झाला तर दोघे मिळून सोसूया ही त्याची भावना होती.

सगळ्यांना माझी वाटणारी काळजी मला कळत होती पण करायचे तर जसे गावाकडे बाकीचे लोक करतात तसे करायचे, त्यात स्वताःच्या सोईसाठी कुठलाही बदल करायचा नाही आणि देव सगळ सांभाळून घेईलच हा विश्वास होता.

मग देवाला साकड घातल, मनापासुन प्रार्थना केली की आता तू सगळ संभाळून घे.

मनाची तयारी केली आसली तरी ऐनवेळ पोटात गोळा आला होताच. सगळ्या थोरांचे आशिर्वाद घेउंन, जसे जसे संगितल तस उपास, मौन पाळल. आता देवावर सगळ सोडून दिले होत.

गळ्यात हार घालून घ्यायला जरा अवघड्ल्यासारखे वाटत होत पण आता मौन सुरु होत, बोलू शकत नव्हते की मागे वळून बघणे शक्य नाही. तरी बर करोनामूळे वाजंत्री व गर्दीला फाटा दिला होता. 

मला वाटत होत की स्वत:च सगळ करायचे आहे, पण सगळा महिलवर्ग बरोबर होता. त्यानी घेतलेल्या कळजीमूळे सगळ फार सोपे झाल. आगदी फूला सारख जपून, गरज आसेल तिथे मला उचलून ठेवून त्यानी प्रदक्षिणापूर्ण करायला मोलाची मदत केली.त्या सर्वांचेच मनापासून आभार.

गावाकडच्या प्रथा,रुढी जरी अवघड असल्या आणि आत्ताच्या  काळात त्यावर विश्वास ठेवावा की नाही आसे वाटत आसताना त्या मागची भावना समजून घेणे महत्वाचे.

पाया पडणं, साष्टांग नमस्कार घालणं म्हणजे मनोभावे शरण जाणं, स्वाधीन होणं, सर्वस्व अर्पण करणं. आणि तेंव्हाच खरी मी- तूपणाची जाणीव नष्ट होते. हा अनुभव खुप वेगळा आणि चिरकाळ स्मरणात राहील.

~स्नेहल

नील आर्मस्ट्रॉंग

सालाबादप्रमाणे श्रावणातकरावयाची वारदशंकर पूजा काल संपन्न झाली.  नील जवळ बसून सगळं ऐकत होता. गुरुजींनी सांगितलं की कलशावर नवग्रह मांडले आहेत त्याची पूजा करा 

नील : नवग्रह म्हणजे 

मी : they are nine planets

नील : पण प्लॅनेट तर 8 आहेत.  Pluto is asteroid and not planet 

मी : 🙄🤐

  

आमच्या नील आर्मस्ट्रॉंग कडून अंतरीक्षाचे मला धडे घ्यायची गरज आहे 😅

तो आणि मी, मी आणि तो

आत तो लवकरच येणार हे लक्ष्यात आल्या आल्या मनात लाडूच फुटले. त्याच्या येण्याची कायमच आतुरता असते, किती सुखद असतं त्याचे आस खूप दिवसांनी भेटणे, मीच काय माझे सगळे सखे सोयरे माझ्यासाठी त्याचे एवढे कौतुक करतातना कीं काय  सांगू तुम्हाला.

त्याचे येणं म्हणजे एक सोहळाच, फार दिवस माझ्या संपर्कात नसलेले सुद्धा तो आला की न विसरता जमेल तसं आमचं कौतूक करतात, तसा तो आहेच एकदम स्पेशल. 

त्याचे स्वागत पण जोरदार असते ड्रेस घालू की साडी ???माझी शॉपिंग तर आधीच झालेली असते. गोडा धोडाचे जेवण किती मज्जा . आनंदी आनंद.

पण तो भेटला ना की माझ्या मनाची नेहमी द्विधा अवस्था होते ... माझी माझ्याशीच तुलना सुरू होते

कशी आहे मी आता? मागे होते तशीच दिसते का मी अजून? की मागच्या वेळे पेक्ष्या जरा जाडच झाली आहे. 

वैचारिक पातळीत वाढ झाली आहे की आहे आजून तशीच आहे? छोट्या छोट्या गोष्टी मध्ये इगो कुरवाळत का बसते मी? आणि राग तो तर सेकंदात शूट होतो, पण आता मी नक्की सुधारेन हा. आणि सगळात महत्वाचं नक्की तब्येत सांभाळेन... पिंकी प्रोमिस( मागच्या वेळी पण मी त्याला हेच प्रोमिस केलं होतं) . पण माझा वाढदिवस, इतका चांगला आहे ना की तो नेहमी मला म्हणतो, "माझं परत भेटणे ही एक नवीन संधी म्हणून बघ अणि आपण परत भेटू तेंव्हा  तुझ्या अपडेटेड अँड बेटर व्हर्जन ला भेटू" 

काही वर्षांपूर्वी आजच्या दिवशी घेतलेला पहिला श्वास आणि त्या नंतर दरवर्षी तो आप्तजनांन बरोबर साजरा करायच सुख मिळतंय म्हणून देवाचे खुप खुप आभार. सलेब्रेशनच्या पद्धतीत दरवर्षी बदलत होत आहेत  पण आईच्या हातून औक्षण आणि मोठ्यांचे प्रेमळ आशीर्वाद  माझ्यासाठी लाख मोलाचं आहेत. 

बाकी उतू नये मातु नये, गिफ्ट्स ना कधी नाही म्हणू नये.

तुमची आपली,

स्नेहल 

This Kid is difficult to handle

It was a sunday morning and I was forcing Neel to read his science book

ME: Neel are you able to follow the chapter? Do you need my help?
Neel: Science is easy mamma, I am difficult to handle
Me: Waahaat? Where did you get this dialogue from?
Neel: you only keep saying this kid is difficult to handle, I don't listen to you so I said so;-)

मदर इंडिया

खूप दिवसा नंतर आज आम्ही शतपावली साठी बाहेर पडलो होतो. अर्थातच शेपूट बरोबर होतेच. मी आणि निशी काहीतरी बोलत असताना , नीलचे काहीतरी मध्ये मध्ये बोलणे सुरू होत . जन्मापासून सगळ्यांनी माझ्याच कडे लक्ष द्या अथवा मध्ये मध्ये नाक खुपसून मी माझ्याकडे ते ओढवून घेईनच आसा काहीसा बाणा आमच्या लेकाकडे आलाय. त्याची बोलण्याची पिरपीर सुरूच होती , ममा रोड वर चालू नको, ममा हे करू नको , ममा ते करू नको(चिडून मी कायम त्याला माझा अजेसासरा म्हणते). त्याला ऍडजस्ट करत माझे आणि नावरोबांची  काहीतरी कुरबुर सुरू होती आणि एका पॉइंटला आम्ही( स्वतःला आदरार्थी बोलावतेय) "फ"  वरून शिवी हसाडली. १०० हाका ऐकू जाणार नाहीत पण हळू आवाजातली ही गोष्ट निलोबांना बरोबर ऐकू गेली. लगेच माझा हात धरून मला थांबवून, एक भुवई वर करून चिरंजीवांनी माझी शिकवणी सुरू केली,

नील: ममा तू काय बोलली? which word did you say?
मी: माझ्यातली वैतागलेली महिला पेटून उठली,मी म्हणाले आधी आई बाबानी मला कंट्रोल केलं, मग सासू सासरे आता तू पण मला कंट्रोल करतोय. please leave me alone and let me live my life peacefully.
नील: If I leave you , who will take care of me?
मी:  you just stop controlling me, that's none of your business
नील: Getting angry , It is other way, you too stop controlling me, it is none of your business too
मी: See Neel , till you become 18 years old, you are totally my business. Then I will let you go wherever you want
नील: अर्ये पण मी तुला सोडून कुठे जाणारच नाही. मग तू अजेसासरा कुणाला म्हणणार?

मदर इंडियाचा उर भरून यायला हे निमित्त खूप झालं नाही?

चिडलेल्या मला कायम शांत करायची आणि त्याच्याकडे मायेने बघायला लावायची चांगली कला त्याच्याकडे आहे.

सुंदर दिसण्याचा हट्ट

आपण सुंदर असाव,  निदान तस दिसावं आणि स्वतःला  flaunt कराव असे न वाटणारे लोक विरळच सापडतील. 

Thanks to advance  cameras, beauty modes and tons of filters available which are making people like me crazy to click more and more self pictures. With advance beauty modes skin tone is getting improved and  pigmentation is getting faded and we are getting wooow pictures. How one can resist to that? BUT is it real beauty?

पण तिशी मध्ये आल्यापासून वाढत्या वयाची जाणीव करून देण्यासाठी   आलेले तूरळक रुपेरी केससांचे प्रमाण

दिवसेंदिवस लोन  इंटरेस्ट सारखं वाढतच आहे . आता ते   लपवण्यासाठी   केसांचे भांग बदलून झाले.                  मस्कर्याचा उपयोग मस्कारा असा रहिलाच नाही ( काही आल का लक्ष्यात ?)  

पण कोंबडा झाकला म्हणून सूर्य उगवायचा  राहील का ?  एकाचे दोन ,  दोनाचे चार  आणि चाराचे आठ करत 

मंडळींनी संपूर्ण डोक्याचा ताबा घेतलाय .आयुर्वेदिक तेलाचे, हेअर स्पा ने सुरुवात  करता करता अगदी हर्बल मेहंदी पासून हेअरकलर पर्यंत मजल मारली. पण हे सगळे तात्पुरते   उपाय पर्मनंट अस सोलुशन काही मिळत नव्हत , वेगवेगळे जुगाड वापरून दिवस  ढकलत  असतानाच आजारपणाचे निमित्त झाले आणि जातानारिटर्न गिफ्ट म्हणून ७० -८० %   केस गळून गेले. पांढरे तर पांढरे पण  केस तर राहुदे असे म्हणायची वेळ आली.  

ऑफिस मध्ये ,घरभर गळनारे केसांची मलाच कीळसवाटू लागली , अगदी केस विंचरण्याची भीति वाटू लागली मूळासकट  जाणारे केस    पाहताना मला  रडू येत होत. 

For once in my-life I wanted  to go bald, I thought this is that opportunity,grab it . When I expressed this thought at home I thought everyone will oppose me and without listening to them I will tonsure my head and prove myself "Dabangg". I started imagining myself without hair , I even ordered different scarfs and caps to cover head and look cool. But to my surprise no one resisted  me and when I actually planned saloon visits to shave my hair off I was very nervous, somehow  pushed myself  but  I couldn't collect courage to do that and I returned back from that saloons doorstep. 

ह्या सगळ्या प्रकारात एका गोष्टीच समाधान वाटल की, मला जारी माझ्या बारीक़ केसांची लाज वाटत होती तरी माझ्या जवळच्या लोकानी त्याचा स्वीकार केला होता मग माझे  मन हे का मान्य करात नव्हते , मला सारखी एक रुखरुख  लागली होती की मी आता खुप वेगळी दिसते,  वाईट  दिसते,  माझे सगळे विषय हे माझ्या गळणार्या    केसांपाशी येवून थंबायचे. 

I decided to give a try to re-grow my volume.All my friends, relative started pouring their ideas .  Vitamin e capsule , castor oil, almond oil, coconut oil with hibiscus , aloe Vera pack and what not this list was not ending. Watching home remedy videos on YouTube started giving me feeling that my hair are growing like Rapunzel.  I even dreamed about it,but life is not fiction and things won’t get changed in day one. I also visited dermatologist and understand that there is a separate specialist  in hair treatment called "Trichologists" Ohh gosh this medical field is expanding at micro level . I understood from doctor that due to sever dose of antibiotics and all treatment it was supposed to happen and it will take a while to have my previous hair length. Ufffff
 

During all this phase I was closely following  Sonali Bendre, I thought when she is carrying herself so nicely in short hair at least I can give a try. Eventually I understood that it is time for me to accept myself as it is. And this hair loss was absolutely sudden so hard to digest  but with growing age external appearance will anyways keep losing its charm it is something unstoppable so why to bother much about it. Accepting the things as they are would make life smooth and happy. Growing old is mandatory but growing up is something optional. This upward journey is something difficult but not impossible at all. आणि शेवटी बाबा ह्रितिकानंद सांगून गेले आहेत, "खूबसूरती सादगी में होती हैं!"  मग सुंदर दिसायचा हट्ट हवाच कश्याला ?

असो, तर सांगयचा मुद्दा, हे केस पुराण मला बरच कही  शिकवून गेलय,

१. देह नश्वर आहे एक न एक दिवस तो मातीतच जाणार  आहे,  काही अवयव आधी जातील काही ह्या देहाबरोबर 

२. मिळालेल्या रंगाचा ,रूपाचा माज केला नहीं पाहिजे , एक तर त्यात आपले कर्तृत्वा काहीच नहीं आणि ह्या गोष्टी   कायम शाश्वत राहतील असे ही नाही 

३. वय फक्त संख्या आहे सो रडत आणि कुडत जगण्यात काहीच मतलब नाही ,we only live once so better enjoy it and try to live the life you have always imagined

४. आणि आपण स्वतःला जेवढे दबंग समजतो तेवढे आपण नक्कीच नाहीआहोत 😉 उगाच अचरट गोष्टी करुन स्वतःला cool वगैरे नही दाखवायचे 😌

~स्नेहल

शाळेचा बुडलेला पहिला दिवस

आजून ही शाळेचे  पहिले  दिवस आठवतात .  नवीन पुस्तकांचा वास, नवीन वह्या.  सगळ्या पुस्तकांना घातलेला छान कव्हर, सुंदर अक्षरांत त्यावर लिहिले नाव. सुस्थित आलेल्या दप्तराला अंघोळ घालून त्याचे रूप पार बदलून जायचे.  कॅमेलिनचा कंपास बॉक्स, त्यातल्या सगळ्यागोष्टी छान आटोपशीर बसवायच्या. रेनॉल्ड पेन पासून सुरूझालेला माझा प्रवास फौंटन , मग पायलट पेन अस होत  होत पार्करच्या इंक पेन पर्यंत मस्त अपग्रडे झाला होता.

निलच्या पुस्तकांना कव्हर घालता घालता मला हे सगळं  आठवून छान वाटतं होत. आणि मग माझ्यातली आई जागी झाली, कारण हे सगळ मी करत असताना चिरंजीवांची नजर  पोगो वरून हालत नव्हती. डोळे  मोठेकरून कपाळावर चार आठ्या आणून मी वरचा सूर लावला, "निsssssssल,  मी इथे सगळं काम करतेय आणि तुझे काय सुरू आहे? मी शाळेला जाणार आहे की  तू ?" बिचार्याच्या लगेच  लक्ष्यात आलं आणि शक्य  तितका गोड  चेहरा करून तो म्हणाला, "पण मम्मा, मला कव्हर नाही ना घालता येत, मी स्टिकरवर नाव लिहू का? "
एक तास भाराच्या खटापटी नंतर आम्ही दोघांनी आपण दमलोय आणि डॅड्डी आजिबात मदत करत नाही आहे म्हणून,  ब्रम्हानंदामध्ये मग्न ( pub-g खेळण्यात )असलेल्या  नवऱ्याची समाधी मोडली. Over the week यूनिफार्म वगैरेची शॉपिंग झाली. यूनिफार्म वॉश करून इस्रीला धाडण्यात आले.सगळे आपापल्या कमला लागले आणि निल शेवटचे ४-५ दिवसात आता परत टीवी बघायला मिळेल नहीं मिळेल म्हणून त्याचा कोटा पूर्ण करून घेत होता. जाता येता आम्ही त्याला ऐकवतच होतो की, आता शाळा सुरु होईल ,टीवी बंद , अभ्यास करायचा वगैरे वगैरे.रोजच्या धावपळीत कधी शाळेचा दिवस जवळ आला कळलच नाही. पूर्वसंध्येला बूट पोलिश झाले , नविन सॉक्स प्लास्टिक ब्याग मधून बाहेर आले, बेल्टचा साइज एडजस्ट झाला , सगळ कस आनंदात सुरु होत. आणि मग सासूबाईंनी विचारल , अग यूनिफार्म दिसले नाहीते . आपण सगळी तयारी केली आहे अस वाटत असतानाच  आता बॉम्ब फुटला ,लक्ष्यात आले की आपण दुकनतुन इस्त्रीचे कपडे आणलेच नाही.

झाल एका पोराची आई होवूनपण  सुनबाईला कही  शिस्त नहीं म्हणून आईनी निशाणा साधला.  "Energy can neither be created nor destroyed" च्या नियमानुसार त्या रागाचा प्रवाह मी नवऱ्याकड़े वळवला , सगळी काही माझी एकटीची जबाबदारी नाही , तू काहीच करत नाहीस अशी सगळी कुरबुर आतून ऐकणाऱ्या सासऱ्यानी सांगितल, आज गुरुवार इस्रीचे दुकान बंद आता फ़ोनकरुन बाघा त्या  भैयाला. मग फ़ोन झाले, उगाच दुकानापर्यन्त चक्कर झाली पण म्हणतात ना दिवस गेला उठाउठी ,चांदण्यांनी तांदूळ लोटी. आता काय ?

आता प्लान बी - 
सकाळी साडे सातला कपड्याचे दुकान उघडलं रे उघडलं की  कपडे आणायचे आणि निलला लगेच  स्कूलला ड्रॉप करायचे. नातवासाठी मॉर्निंग  वॉक सोडून अजोबा दुकानासमोर ठाण मांडून बसले होते.पण आमच्या दुर्दैवाने इस्त्रिवाल्याने दुकान कही लवकर उघडल नाही. एव्हाना व्हाट्स ऍप ग्रुप्स वर "स्कूल चले हम" टैग वाले मुलांचे first day स्पेशल चकाचक यूनिफार्म मधले फोटोजचा  महापुर येवू लागला होता आणि आमचा हिरमूसलेला  चिमुरडा असा बसला होता.

चूक आपलीच आहे,  ती  मान्य केली आणि त्याला पण समजावल की तू पण तुझी  तयारी केली पहिजेस.दुसऱ्या दिवशी मात्र  झाले गेल विसरुन  superman was literally flying तो school 

     

अन्न हे पूर्णब्रह्म

स्वयंपाक करायचा प्रचंड कंटाळा आणि बाहेरच चटक मटक खायची इच्छा यामुळे मी जमेल तेंव्हा बाहेर जेवायचां प्लॅन करते.
सुंदर सजावट, चांदण्या सारखे लुकलुकणारे लायटिंग, कृत्रिम का होईना पण मन प्रसन्न करणारी हिरवळ, मस्त काचेच्या भांड्यात सजून येणारे वाफाळलेले पदार्थ. आयते पद्धतशीर वाढणारे वेटर. पाण्याचा ग्लास संपायचा आधीच भरण्याची सेवा. सुख सुख म्हणजे आजुन काय? ना स्वयंपाक करायचा त्रास, ना वाढणे काढणे आणि मुख्य म्हणजे नंतरचे ओटा अवरा, डायनिंग टेबल स्वच्छ करा, उरला सुरला बघा, भांडी अवारा एक ना दोन. रोजच्या धापळीतून एकत्र  कुटुंबात मंडळींना बसून गप्पा मारायला वेळच नसतो. हॉटेल मध्ये कस मस्त नटून थटून photos घेत सगळे छान हसण्या खेळण्यात गप्पा गोष्टी मध्ये दंग होतात. मग एकदोन छान सेल्फिज निघतात.
हेच सुख अनुभवण्यासाठी आजकाल सगळे बाहेर जेवायला पळतात आणि होते काय... हॉटेल बाहेर waitings च्या रांगा वाढत आहेत. १-१ तास थांबून जेवणात लोकांना मज्जा वाटते आहे. वेटींग मुळे कंटाळलेली लहान मुले, वृद्ध माणसे केविलवाणी वाटतात. खाद्य पदार्थ चकचकीत, ज्युसी दिसण्या साठी केलेला तेल ,मसाल्यांचा आणि colours चा अतिरिक्त माऱ्या कडे आपण साफ दुर्लक्ष करतोय.
आईच्या हातची गरम भाकरी , एखादी भाजी ,लोणचं,दही, ताक ह्याची सात्विक चव मी तर miss करतेच आहे पण मला वाईट ह्याचे वाटतंय की माझा मुलगा त्याच्या आईच्या हातचे काही miss करेल, असे काही वाटत नाही कारण लेटेस्ट lifestyle च्या नावाखाली आम्हीच त्याला fast-food chi सवय लावली आहे.

आता  माझ्यावर वेळ आली आहे की आळस झटकून
उठायची आणि जेवण घरीच बनवायची. माझ्या पुढे स्वयंपाक करायचे  दिव्य आहे आणि निल साठी घरचे पदार्थ आत्मसात करायचे अव्हान आहे.
अन्न हे पूर्णब्रह्म हे मुलाला शिकवायच्या आधी मलाच नव्याने शिकायची गरज आहे

बघुया आम्ही दोघं माय लेक ह्यात किती यशस्वी होतो.

Ultimate truth, Faith and Love

It was a time  when I felt anxiety, suffering, suffocation. I was aimless, clueless and it was more painful to watch worried and tensed faces of loved ones.I was dying and was not sure if I can make through this.
            Was I afraid of death? Certainly not... One day we all have to accept the final truth then why not now? For one second, I thought about my son , whom I love more than anything in this world. Will he be able to live without me? And instantly my mind replied , why not ??? He is born fighter, he will surly be get going.
            People were trying their best. Surly it was god's grace and all positive energy generated by family and friends which pulled me back.I was touched by love and  blessings sent by all my well wishers . I was overwhelmed by observing efforts put by my family.
             Hospitalization isolated me from the outer world, which was internally provoking many thoughts. Whenever I was closing eyes my whole life was flashing, I remembered visit made to my grandma, when she was in her last stage. I wondered about and experienced the pain of my bed ridden grandfather. I also thought - was I okay ??  Was I a good daughter, sisters, friend, wife and mother? whatever the answer is, how does it matter now? Now what??? What if I would'nt get chance to express my gratitude??? My undone plans?? But god has given me that chance , my faith in almighty has increased.  I am lucky to get that chance, to express my gratitude to the people I love and count on.

My huge respect ,love , tight hugs to all those special pals and loved ones without them life is meaningless. /\

Money, Value for it and Generosity

Sometime I feel these days kids demand anything and we just get the things for them. I wonder how they will understand the value of it. Yesterday these two incidences were revolving around money and made positive impact on myself as a parent and I guess on my kiddo too. 

After a long time daddy and Neel went to park. When they returned Neel was upset and angry. When asked, he told that, daddy had thrown away his old shoes.

Daddy: “They were pretty old and was totally torn so first I have got him new shoes and then I throw away old shoes.

Neel: Neel was still upset with this act. He said, “we could have kept it as a backup or we would have given it to some poor boy”. 

And then Daddy recalled something happened in park and started laughing, so I asked, now what? He narrated me another conversion happened between them

Daddy : (Looking at his old shoe) "Neel, would you like to buy new shoes?"

Neel: (with sad face) “Yes, but I don't have money"

Daddy : (Laughing... Let me re frame the sentence for you)“Neel, would you like to have a new shoes, daddy will buy it for you”? 

Neel : (Happily ) “Yes please”

When daddy was laughing at this, Mother within me was delighted to know that, my son understands, that he is not earning and he is dependent on us. And he also value the things he has got. Also his generosity made me happy to think about someone who can't afford things.